ik ging naar 12 years a slave

Kaars 's avonds buiten

Afgelopen zaterdag fietste ik door weer en wind (oké, alleen wat spettertjes op de terugweg) naar het politiebureau in Utrecht. Gelukkig niet begeleid door een stel juten om verhoord te worden, nee, puur op vrijwillige basis. Ik ging namelijk naar de net uitgekomen film ’12 years a slave’. En wow, wat was dit een enorm heftige film. Vandaag even een klein kletspraatje + wat foto’s die ik die avond geschoten heb!

Hartlooper bioscoop

Mijn vader is wel van de spontane ideeën, en aan het eind van de vrijdagmiddag kwam hij plots op het idee om met zijn allen naar de film te gaan. Nou, prima, daar zeg ik geen nee tegen! Ik had gehoord dat de film ’12 years a slave’ van Steven McQueen een hele goede en mooie film was, dus daar wilde ik wel graag nog een keer heen. We reserveerden twee kaartjes voor de voorstelling om 19:15.

Binnenstad Utrecht

‘Maar eh, op zich is het al wel half zes, en als we om kwart over zes weg willen én we moeten nog eten, dan is het wel handig om een beetje op te schieten.’ merkten we op. Ok, snel even een patatje halen en wat salade erbij, dan konden we op tijd weg. Halverwege de maaltijd kwam mijn zus ook nog eens onverwacht binnenvallen, teruggekomen uit haar studentenhuis, en ach, ‘waarom ga jij ook niet gezellig mee?’

Zo vertrokken we vrijdagavond om kwart over zes dus met zijn drieën (moeders kon niet :)) op de fiets naar Utrecht, een half uurtje fietsen van ons vandaan. Toen we aankwamen begon het net een beetje donker te worden, gelukkig hadden we nog in het licht kunnen fietsen.

café hartlooper bioscoop

De film draaide in het leuke en gezellige bioscoopje ‘De Hartlooper’. Deze bioscoop zit in een oud politiebureau die helemaal is omgetoverd tot een volwaardige bioscoop. Je ziet in het interieur nog heel veel oude dingen terugkomen, en dat maakt dat het niet zo’n standaard megabioscoop is waar massa’s mensen heen gaan. Het heeft echt een lekkere vintage-uitstraling: oude stoeltjes, leuke schilderijen, bordjes, en ook zit er nog een café in waar je lekker kunt eten. De bioscoopzalen zelf zijn helemaal niet zo groot, ik denk dat er niet meer dan 150 mensen in passen, lekker knus dus :)

fotografie kaars

Terrasje buiten de bioscoop

En dan de film. Pfoe, ik kwam wel een beetje stomgeslagen de zaal weer uit, wat een verhaal! De film ’12 years a slave’ is gebaseerd op het gelijknamige boek, dat al in 1853 uitgegeven is. Het verhaal gaat over de slavernij in Amerika, en de hoofdpersoon uit deze film is Solomon. Solomon is een zwarte man die samen met zijn vrouw en kinderen een gelukkig leven leidt in New York. Hij heeft een goede baan, genoeg te besteden, een mooi, degelijk huis en hij is erg gelukkig met zijn gezin. Als op een dag zijn vrouw en kinderen een paar weken weg gaan komen er twee muziekanten uit Washington die het muzikale talent van Solomon bijna de hemel in prijzen, hij kan namelijk erg goed viool spelen. Solomon wordt overgehaald om mee te komen naar Washington, waar hij een poosje met een hoogstaand circus mee zou kunnen reizen om de show te begeleiden van muziek.

Maar met dat hij ja zei tegen dit voorstel, heeft hij de grootste fout in zijn hele leven gemaakt. De twee muziekanten voeren hem dronken, en terwijl Solomon zijn kater uitslaapt kidnappen ze hem en maken van hem een slaaf.

In de rest van de film wordt het bestaan als slaaf heel aangrijpend laten zien. Er wordt van heel dichtbij gefilmd, waardoor het echt heel erg diep binnenkomt, het lijkt net of je er zelf bij bent. In de zaal barstten er echt mensen in huilen uit, zo heftig was het, soms waren er ook beelden die je eigenlijk liever niet zou zien, maar die het verhaal wel versterkten.

Het is zo moeilijk voor te stellen dat dit echt is gebeurt, en dat die slavendrijvers echt niet doorhadden hoe fout ze zaten, ongelooflijk. Ik kan deze film echt heel erg aanraden, hij veranderde mijn hele kijk op het slavenverleden, ik had er nooit bij stil gestaan dat het zo erg was. En als je dan bedenkt dat het op veel andere plekken elders in de wereld ook zo aan toe gaat, dan vertrekt je gezicht echt. Kort samengevat dus: erg heftig, maar ook erg mooi. Het is niet onterecht dat hij voor 9 oscars is genomineerd.


Hierboven nog even de trailer van de film, mocht je interesse gewekt zijn :)

Ben jij al naar de film ’12 years a slave’ geweest?

Liefs Anniek

2 reacties

  • Reply
    Svenja
    5 maart, 2014 at 08:41

    Zijn meestal indrukwekkende films, die echt je ogen weer even openen. Ben nu wel erg benieuwd geworden, misschien ga ik hem ook in de bios kijken.

  • Reply
    Joëlle
    7 maart, 2014 at 13:58

    Ah, wat leuk dat je naar die film bent geweest! En hij lijkt me heel erg mooi!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.