Vandaag wil ik jullie graag wat over mijn zwakte vertellen. Waarom? Omdat ik denk dat het belangrijk is om je eigen zwaktes onder ogen te zien, ze te leren kennen, en om er iets van te kunnen leren.
Vroeger, toen ik nog op de basisschool zat, was ik altijd hartstikke vrolijk, gezellig, en ook best wel een tikkeltje druk. Ik had altijd de grootste lol met mijn toen (en nu nog steeds) beste vriendin Dianne, en ik kan me ook nog aardig wat streken herinneren die we toen met vrienden uit hebben gehaald! Ik zal het er niet te uitgebreid over hebben, maar geloof me als ik zeg dat ik lang niet altijd even braaf was… ;)
Aan het eind van groep 8 kwam het moment dat ik naar de middelbare school zou gaan steeds dichterbij. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik zag er enorm tegenop. En dan ook echt enorm. 2 maanden van tevoren lag ik er in bed al eindeloos over te piekeren. Ik was bang voor het idee dat ik al mijn oude vrienden achter me zou moeten laten, en dat ik weer helemaal opnieuw zou moeten beginnen. Ik was bang dat iedereen uit mijn klas al zijn eigen vrienden zou hebben, en dat ik er buiten zou vallen. Ik was bang dat ik geen aansluiting met mensen zou vinden, en dat ik het er niet naar mijn zin zou krijgen.
Gelukkig zijn al deze negatieve gedachten niet uitgekomen, maar hierin komt wel iets naar voren van de gevoelens die ik nu nog steeds wel eens heb. Als ik naar iets toe ga waar ik nog niemand ken vind ik dat nog altijd spannend. Ook al weet ik dat er bijna altijd wel iemand zal zijn met wie ik het kan vinden, toch voel ik altijd nog die spanning in mijn buik. ‘Wat als dit? Wat als dat?’ Die gedachtes zijn altijd gebaseerd op een soort negatief ‘doembeeld’…
Hoe vervelend die gedachten en gevoelens ook zijn, wel heb ik hier de afgelopen jaren enorm veel van geleerd. Ik weet van mezelf dat ik dit soort dingen soms ‘eng’ vind, en gelukkig weet ik nu ook wel hoe ik hier mee om moet gaan. Neem bijvoorbeeld de situatie van een event waar ik voor uitgenodigd ben. Ik weet nog wel dat ik tijdens mijn allereerste event ook bloednerveus was, ik kende immers nog niemand. Met zo’n vervelend spanningsgevoel in mijn maag, en gedachten die meer leken op die van iemand die zielig, alleen en verlaten is dan op die van iemand waarvan haar blog steeds beter gaat lopen, ging ik er naartoe. En tsja, dan kan je twee dingen doen op dat event: of helemaal dichtklappen, of juist op mensen afstappen en een praatje maken, in de hoop dat het klikt. Op dat allereerste event deed ik het fout: ik keek een beetje de kat uit de boom, en leerde eigenlijk te weinig nieuwe mensen kennen. Juist op zo’n event is dat belangrijk, maar toch liet ik me afschrikken door het beeld dat ik niet goed genoeg was.
Ik denk dat die spanning bij nieuwe dingen nooit helemaal over zal gaan, maar wel groei ik erin door tegen mezelf te zeggen: ‘Kom op, dit is gewoon een nieuwe start waarbij je weer allerlei leuke, nieuwe mensen kan leren kennen. Go for it!’ Gewoon lekker op mensen afstappen, en dúrven dat contact te leggen. En oké, misschien dat het niet klikt, maar wat maakt dat uit? Dan ga je toch gewoon naar iemand anders toe? Je kan nooit vrienden met iedereen worden!
En zo probeer ik steeds meer uit die negatieve gedachtencirkel te komen, en ik moet zeggen dat dat gelukkig aardig lukt! Ik heb nog steeds wel dat ik nieuwe dingen waar ik in mijn eentje heen ga een beetje spannend vindt, maar ik nu kan ik ook gewoon die knop omzetten, en er wat leuks van maken.
Ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit soort dingen meemaken en voelen, en ik wil jullie dan ook op het hart drukken om te proberen die negatieve gedachtes weg te smijten, die hoeven we niet meer te zien! En ja, dit is moeilijk, zeker, maar het ís te overwinnen. Als je net als ik soms ‘bang bent’ voor nieuwe gebeurtenissen in je leven, die je in je eentje moet meemaken, laat je daar dan alsjeblieft niet door afschrikken. Nee, geef je niet over aan de gedachten in je hoofd die zeggen ‘Dit wil ik niet! Dit kan ik niet!’, maar laat die gebeurtenissen maar gewoon z’n gangetje gaan, en ga er in mee. I’ll promise you: hoe meer ‘enge’ dingen je doet, hoe minder eng het wordt!
Best spannend (ja, ook dit) om zo mijn zwakte met jullie te delen, maar ik denk wel dat het goed is. Wat is jou zwakte, en waar heb jij moeite mee? Help elkaar in de comments zo nodig!
Liefs Anniek


28 reacties
mirthe
25 september, 2014 at 06:12Heel herkenbaar en goed dat je dit zo geschreven hebt!
sabine
25 september, 2014 at 06:40Je verhaal is zo herkenbaar hier, even een tip maybe (of niet) heb je al eens hooggevoeligheids test gedaan? Rond jouw leeftijd had ik dezelfde issues en ben er toen achter gekomen dat ik dus hooggevoelig ben, dan zijn zeg maar je zenuwen en prikkels bizar in de war! Hopelijk heb je er iets aan. :)
http://www.hooggevoelig.nl/drupal6/100-vragen-hsp-test
Eva
25 september, 2014 at 07:02Heel dapper dat je dit deelt en heel mooi geschreven. Ik heb het deze week toevallig ook gedaan op mijn eigen site en het kan ook erg opluchten vind ik :) xx
Denise
25 september, 2014 at 07:11Ah ik herken dit helemaal. Op mijn eerste event was ik echt ontzettend zenuwachtig. Gelukkig sleepte de liever bloggers mij gewoon mee de groep in en nu heb ik er heel veel leuke nieuwe vriendinnen bij!
Larissa
25 september, 2014 at 08:23Ik snap echt heel goed wat je bedoeld! Maar ik heb dit pas een aantal maanden, omdat ik 6 maanden lang ziek ben geweest. Ik merk nu gewoon aan mezelf dat ik er niet meer tegen kan om gewone dingen in het leven te doen, omdat ik vet nerveus en misselijk word… Heel raar is dat, want ik heb het ook als ik gewoon naar school ga of in de stad loop. En hoe enger ik het vind, hoe erger het word…
Anniek
25 september, 2014 at 12:25Wat vervelend zeg! Ik kan me wel goed voorstellen wat je bedoelt. Ik ben zelf ook een aantal keer echt flink ziek geweest (denk aan 5 weken), en daarna vond ik het ook altijd weer heel ‘spannend’ om weer normale dingen te gaan doen, om uit je oude routine te komen. Als je er echt mee zit, je er last van hebt en het niet overgaat, zou ik als ik jou was wel eens even met iemand gaan praten, wie weet kan diegene (bijvoorbeeld een dokter of therapeut) je er weet bovenop helpen. Succes meid, geloof in jezelf!
Claudia
25 september, 2014 at 09:15Wat goed dat je dit zo opschrijft. Ik vond nieuwe dingen ook altijd eng, maar meer spannend eng. Toen ik ging studeren vond ik het ook spannend eng, maar ik wist wel dat het gewoon goed zou komen. Jammer genoeg ging dat niet zo. Ik zit nu in mijn 5e jaar, het enige wat ik in België heb is mijn vriend en wat mensen die ik alleen in de les zit zodat ik niet alleen zit (wat ik wel twee jaar heb gedaan). Ik weet niet hoe het komt, maar juist hierdoor ga ik heel negatief over mezelf denken. Ik heb heel lang gedacht dat er iets mis was met mij. Hoe komt het anders dat ik van een grote vriendengroep naar geen vrienden ga. Toch probeer ik het een beetje van me af te zetten en weer op mensen af te stappen.
Anniek
25 september, 2014 at 12:21Ah, wat een nare ervaring! Door zoiets mee te maken kan je inderdaad al snel gaan denken dat het aan jou ligt, maar echt, het is zo vaak gewoon stom ongeluk! Je hebt nou eenmaal niet met iedereen die klik, en soms zit je net in een groep waarbij jullie karakters gewoon niet zo op elkaar aansluiten. Maar goed dat je het wel van je af probeert te zetten, en om hier toch positief in te blijven. Vaak kom je nieuwe vrienden op de gekste plaatsen tegen!
Petra
25 september, 2014 at 10:14Ik denk inderdaad dat heel veel mensen dit wel herkennen. Net wat je zegt is iedereen een beetje gespannen als hij op nieuwe dingen af moet….Uiteindelijk word dat wel minder als de meeste mensen wat ouder worden en iets vaak wat zekerder van zichzelf…maar helemaal weg gaat het nooit….Zelf ben ik niet dol op telefoneren, maar soms moet het gewoon en dan doe ik het wel, maar leuk nee….dat vind ik het niet!
goed artikel….
Anniek
25 september, 2014 at 12:18O ja, telefoneren kan ook zoiets zijn inderdaad… Ik heb er zelf gelukkig geen last van, maar ik snap je punt!
Emily
25 september, 2014 at 10:33Oh ik heb dat ook heel erg! Ben sowieso een schijterd als het op nieuwe dingen en vooral nieuwe mensen aankomt.. Daar kan ik ook wel tijden voorafgaand buikpijn van krijgen. Ik merk dat het nu wel beter gaat en juist door dat je nu wel eens andere bloggers ontmoet op events, het daarbuiten ook makkelijker gaat. Uiteindelijk moet je het gewoon doen en dan valt het achteraf zo erg mee.. maarja, je moet er even doorheen en dat is niet altijd leuk! Succes! X
Anniek
25 september, 2014 at 12:16Ja, inderdaad, nu ik eenmaal een paar events achter de rug heb merk ik wel dat het steeds makkelijker wordt om op nieuwe mensen af te stappen. Achteraf ben ik er vaak alleen maar blij om :)
Kim / Vintage & Beauty
25 september, 2014 at 10:49Wat knap dat je hier zo over schrijft en wat goed dat je op zo’n jonge leeftijd al zoveel inzicht hebt! Dat doen niet veel je na hoor! Alles begint met inzicht, komt allemaal goed meid :) Dit soort dingen worden met de jaren heen steeds makkelijker.
Liefs en knuff!
Anniek
25 september, 2014 at 12:15Wat een lieve reactie van je Kim, love you! <3
Romy
25 september, 2014 at 12:08Wauw heel knap van je dat je dit durft te delen op je blog, het is lastig om uit een negatieve cirkel te komen, maar super van je dat het jou lukt! Ik denk dat veel volgers van je zich in dit zouden herkennen!
Iris
25 september, 2014 at 14:57Ik heb precies hetzelfde: als ik niemand ken, wacht ik veel te veel af. Het helpt wel om maar naast iemand te zitten en dan bijvoorbeeld een opmerking te maken over het eten. Soms komt er dan een gesprek op gang.
Riemke
25 september, 2014 at 16:53goed geschreven! ik heb hier ook best wel last van, steeds nieuwe dingen proberen en dan gaat het steeds beter. :) X
Bianca
25 september, 2014 at 17:29Goed geschreven! Ik denk inderdaad dat heel veel mensen hier ook “last” van hebben x
Demi
25 september, 2014 at 18:53Heel herkenbaar! Ik ben ook niet echt iemand die bijvoorbeeld heel snel op mensen af stapt want ik ben ook altijd bang over wat ze gaan zeggen. Maar knap dat je er over hebt geschreven! En zo zie je maar, van angsten overwinnen kun je alleen maar beter worden.
Liefs.
Manon
25 september, 2014 at 20:07Ben blij dat je hierover schrijft . Ik heb er ook last van
Monica
25 september, 2014 at 21:41Super goed artikel!
Milou
26 september, 2014 at 08:30Wat een ontzettend mooi artikel. Wat tof dat wij dit mogen lezen! Ik heb zelf ook de zwakte altijd te “doemdenken” maar ook slecht tegen kritiek kunnen is een van mijn zwakten…
Eline
26 september, 2014 at 14:30Dit is echt super herkenbaar! Ik vind het nog steeds moeilijk om dingen alleen te doen of om juist hele nieuwe dingen te doen, maar als ik het dan gedaan heb denk ik altijd van was ik hier nou zo zenuwachtig om. Je moet er zelf het beste van maken en ik vind het echt heel mooi dat je dit met ons wil delen! Je bent echt een inspiratiebron!
Anniek
26 september, 2014 at 22:04Wat fijn om te horen, grappig dat zo veel mensen dit herkennen! En lief van je :)
Sanne
26 september, 2014 at 18:13Wat goed dat je dit deelt met ons! Zo zie je maar weer dat zelfs de mensen waarvan je denkt dat ze zo zelfverzekerd zijn als het maar kan, ook vaak zat ontzettend nerveus en onzeker zijn over bepaalde dingen.
xx
Kim / Vintage & Beauty
26 september, 2014 at 22:38Pssst mij hier nog een keertje! Ik heb je genomineerd voor deze leuke award omdat ik je blog zo leuk, gezellig en sfeervol vind! En daarnaast ben je gewoon super aardig. Genoeg geslijm hier de link ;) haha.
Fijn weekend!
http://www.vintageandbeauty.com/tag-sunshine-blogger-award/
Esther
28 september, 2014 at 10:21Ik herken dit ook ontzettend erg, goed dat je erover schrijft (:
Josephine
12 november, 2014 at 13:41Wat dapper van je dat je zo eerlijk durft te zijn. Ook al is het echt een “stap” die je moet zetten om zo open te zijn; toch helpt dit vaak veel meer mensen dan je zou denken… Het doet deugd om anderen over hun “tekortkomingen” te horen praten en is vaak ook erg herkenbaar. Dat maakt dat je toch anders tegen je eigen “zwaktes” gaat aankijken. Maar ik zou het niet zo zeer als “zwakte” uitdrukken.. Want dit maakt je evengoed erg bescheiden en oprecht; wat ik net positief vind! :)