Ik wist wel dat ik nog heel veel te doen had. Dat ik de volgende ochtend twee toetsen zou hebben, en die dag daarna wéér. Maar het maakte me allemaal even niet zoveel uit. Gewoon eventjes lekker genieten van de vlammen van het haardvuur (oké, geen vlammen van een haardvuur maar van een gaskacheltje) en mijn gedachten af laten dwalen kon echt geen kwaad na een hele dag hard werken. En in mijn nieuwe oude sixties trui voelde het nog net een beetje beter.
We hoorden het grind onder onze banden knerpen. Samen fietsten we de chique oprijlaan op, naar het inmiddels volledig verlaten kasteel. Het zonnetje piepte af en toe net tussen de wolken door en liet ons genieten van haar warmte. Eenmaal afgestapt drentelden we wat om het gebouw heen. We kozen een mooi plekje uit om mijn leuke blouse jurkje te fotograferen. Kijk gezellig mee naar de foto’s!
Eigenlijk was het een beetje een doods strandje. De wind blies kleine golfjes in het water en de boeien klotsten wat heen en weer. Om ons heen was niemand meer te bekennen, behalve dan een stel vogels en een heleboel grijze afvalbakken die ons nietszeggend aanstaarden. Daar stonden we dan met z’n tweetjes. Bibberend, maar opgewekt en een tíkje jolig, een stel foto’s te maken. Voor jou.
Deze stond al een poosje op mijn lijstje. Op mijn places-to-make-photo’s-lijstje, ofzo. Stiekem voel ik me namelijk een klein beetje op vakantie als ik hier rondloop tussen alle felgekleurde huisjes, en uitkijk over het blauwe water. Zo fijn is dat. Een prachtig plekje dit. Ik fietste erheen met mijn vader, en schoot een serie nieuwe fotootjes.
Ik wiebelde wat met mijn tenen. Stak voorzichtig de puntjes in het water. Dat voelde lekker. Ik zette mijn voet een stukje vooruit, en voelde het slib zich meteen rond mijn voet vormen. ‘Ach, so what, ik ga d’r gewoon in!’ En zo kwam het dat ik afgelopen weekend op een heel mooi stukje aarde, ‘s ochtends vroeg, de foto’s voor mijn bijzonderste outfitpost ooit schoot.